Swiatgry.pl - Twój Świat Gier
Swiatgry to portal dla wszystkich graczy. Encyklopedia gier, najnowsze recenzje gier, zapowiedzi gier, kody i trainery, gry, download, pobieralnia, wiadomości, forum o grach.
- Witamy na swiatgry.pl
- Dziś jest 17 Maj 05 2012, 10:33
- Mamy w bazie:
- 18450 gier
- Graczy online:
- 0
Szukaj
Panel Logowania
- Strona Główna
- Forum
- PC
- PS3
- PSP
- X360
- Wii
- Artykuły
- Pobieralnia
- Tapety
- Kody
- Gry Online
- X Ewolucja
Reklamuj sie u nas w serwisie! / m.noworyta@swiatgry.pl
Tożsamość gracza
07.01.2012 18:09:22 | Napisał: Louis
Gracz - obecnie termin ten w znacznym stopniu się rozmył, uzyskał różne dookreślenia oraz przestał odnosić się wyłącznie do jednej, specyficznej grupy osób. Dziś zatem chciałbym się skupić, zanim przejdę do tożsamości podczas rozgrywki, na tym, czy nadal możemy nazwać graczy pewną subkulturą czy już tylko określonym targetem. Czy zatem moje rozważania ograniczą się wyłącznie do podzielenia graczy na hardcore'ów i casuali, dzieciaki i dorosłych? Raczej nie. Postanowiłem ugryźć problem z trochę innej strony. Oczywiście w Polsce nadal nie ma w społeczeństwie świadomości, że granie to odbiór pewnej formy tekstu kultury, a raczej ma ono przeważnie nacechowanie rozrywkowe. Niemniej jednak świadomość pewnej odrębności od reszty konsumentów istnieje. Gracze zakładają fora dyskusyjne, na których wymieniają poglądy, posługują się często tylko im zrozumiałym językiem, podkreślają też swoją indywidualność, kupując gadżety związane z ich ulubionymi produkcjami czy organizując własne turnieje, aby wykazać się nabytymi umiejętnościami.
Pegi 60+?
Te wszystkie przejawy działalności fanowskiej świadczą o tym, że gracze nie ograniczają się wyłącznie do kupowania i przechodzenia gier. Zanika równocześnie w ten sposób stereotyp gracza jako osoby zamkniętej w sobie, nieśmiałej, nieatrakcyjnej lub zwyczajnie nudnej, spędzającej za dużo czasu przed ekranem monitora, najczęściej kojarzonej z postacią samotnego trzydziestolatka mieszkającego z rodzicami, znanego też jako nerd czy geek. Tymczasem zauważam ostatnio coś wręcz przeciwnego. Oczywiście nadal przeważa u nas nastoletni odbiorca, przeważnie uzależniony finansowo od rodziców czy dziadków. Zachodni stereotyp nijak ma się do rozwydrzonych gimnazjalistów, których pokazuje się nam w mediach i jakich możemy spotkać w centrach handlowych. Z drugiej strony pojawia się tendencja poszerzania grupy odbiorców. Chociażby reklamy PlayStation 3 przekonują nas, że konsola może być luksusowym sprzętem elektronicznym dla całej rodziny. Chyba zgodzicie się, że nie każdego nastolatka stać na kupno najmłodszej maszynki Sony z kieszonkowego. Z drugiej strony trudno nazwać graczem kogoś, kto spędza przy konsoli mało czasu w weekend, w dodatku nieregularnie, traktując to wyłącznie jako drogą, nowoczesną rozrywkę. Jak myślicie?
Dziś gier nie muszą reklamować zgrabne modelki, wystarczy sympatyczny facet po pięćdziesiątce.
Na PC moim zdaniem łatwiej się uspołecznić, gry sieciowe są lepiej wspomagane, a i same komputery są popularniejsze od konsol. Tworzą się zatem klany, grupy regularnie grające ze sobą oraz liczne platformy ułatwiające komunikację. Dzisiejszy gracz wie, że jest członkiem olbrzymiej grupy odbiorców o podobnych upodobaniach. W tym przeświadczeniu utrzymują go również producenci, wydając chociażby różne edycje kolekcjonerskie oraz tworząc kolejne miejsca, w jakich można umieszczać swoje pliki stworzone w grach. Tożsamość gracza jest coraz częściej podkreślana, rozwijana znacznie bardziej niż dzisiejszego miłośnika kina czy literatury. Oczywiście wynika to z komercyjnego charakteru każdego tytułu. Gadżety, dodatki, bogate wydania, DLC, książki, czasopisma - to wszystko nastawione jest na poszerzanie grona odbiorców i wzbudzanie w nich pewnej indywidualności, kreowanie nowych potrzeb wynikających z chęci podkreślania swej tożsamości.
Tego typu przedmioty przenoszą elementy świata gry do naszej rzeczywistości, teraz każdy może być wiedźminem!
Jeszcze do niedawna gracze mogli uznawać się za subkulturę, choć w przeciwieństwie do innych nie posiadali określonego kanonu ubioru, światopoglądu, muzyki oraz idoli. Różnili się jednak znacznie od nie-graczy. Dziś graczem może być każdy - posiadacz komputera, konsoli czy nawet telefonu komórkowego. Poszerzył się znacznie przedział wiekowy, gdyż przy jednej grze mogą bawić się dzieci, ich rodzice, a nawet dziadkowie (serio, moja babcia też ma ulubioną grę). Czy to dobrze? Z perspektywy wydawców i producentów na pewno tak. Ale czy my, prawdziwi gracze, odkładający na półkę dziesiątki ukończonych pozycji, znający się na historii cyberrozrywki, nieściągający piratów, czytający dużo o branży i czynnie uczestniczący w społeczności, naprawdę potrzebujemy takich zapewnień o naszej wyjątkowości względem osób niegrających? Wydaj mi się, że nie.
Skoro znamy już, jak to nazywam, "zewnętrzną" tożsamość gracza, pora zająć się czymś nieco bardziej skomplikowanym. Mianowicie czy zastanawiało Was kiedyś, dlaczego podczas gry często komentujemy to, co się dzieje, mówiąc w pierwszej osobie liczby pojedynczej? Np. "nie mogę tam wskoczyć", "jak tu wbiegam, to mnie zabijają" lub "zaraz im pokażę"? Z reguły widzimy na ekranie wirtualną postać, ale traktujemy ją podczas rozgrywki jakby była nami. Czy dzieje się to świadomie, czy raczej jest wynikiem przypadku? W momencie gdy gramy, przenosimy przecież całą swą uwagę na to, co dzieje się w świecie gry i na własne poczynania. Jednocześnie obarczamy avatara naszą tożsamością, bo zwykle to my skaczemy, strzelamy, wydajemy rozkazy i wykonujemy uniki. Nasze działania spoza gry (wciskanie klawiszy na klawiaturze, sterowanie gałką pada czy korzystanie z dowolnego interfejsu harware'owego) przenoszą się do niej i są przemieniane na poczynania sterowalnej postaci. Ale przecież nikt nie mówi: "o, zginęła mi postać" albo "ups, Lara zleciała". Wszystko, co ma miejsce na ekranie, natychmiast wywołuje u nas reakcję tożsamą z reakcją, jaką mógłby wykazać bohater gry. Gracz bowiem natychmiast utożsamia się ze swoją postacią i przekłada jej doświadczenia na swoje własne.
Horrory FPP są bardzo immersyjne, przez to znacznie straszniejsze.
Producenci gier znacznie to ułatwiają, wystarczy wspomnieć kontrolery z funkcją wibracji, stopniowe eliminowanie widocznego interfejsu na ekranie oraz akcesoria przypominające te ze świata gry (kontroler w kształcie piły mechanicznej to chyba najlepszy przykład). Można zatem zaryzykować stwierdzenie, iż w przypadku gier komputerowych zjawisko immersji jest dalece silniejsze niż w innych mediach. W dodatku to nasze decyzje mają wpływ na przebieg akcji. Inaczej niż w przypadku literatury czy filmu, nie jesteśmy tylko biernymi świadkami zdarzeń, ale czynnie w nich uczestniczymy. Dzięki ergodyczności nasze zachowanie i dokonywane wybory mogą za każdym razem dać odmienny rezultat (różne zakończenia, odblokowanie innych umiejętności itd.) a prowadzony przez nas avatar, najczęściej w grach cRPG, zaczyna przypominać nas. To dodatkowo wzmaga wrażenie uczestnictwa w zdarzeniach mających miejsce w świecie gry.
Kolejny aspekt to obciążanie gracza odpowiedzialnością już w momencie kupna danego tytułu. Napisy na opakowaniach jasno stwierdzają:"przeżyj", "walcz", "zostań zwycięzcą". Te określenia wyraźnie zaznaczają konieczność obecności kogoś, kto przeprowadzi bohatera od początku do końca historii. W momencie gdy przestajemy działać, gra się zatrzymuje i albo giniemy, przez co rozgrywka natychmiast się kończy, lub stoimy w miejscu a wokół wszystko zastyga (Manovich). Rozgrywka polega na naszym uczestnictwie, bez niego gra traci sens. Dlatego też tak chętnie utożsamiamy się z jej światem i bohaterami, co prawda przyjmujemy ich wygląd i umiejętności, ale dajemy własny spryt, pomysłowość i refleks. Stąd nasze pełne zaangażowanie, wywołujące tak dziwaczne, gdy wyjmie się je z kontekstu, stwierdzenia w stylu: "no nie, znowu zginąłem".
Skupienie na twarzy tego chłopca oznacza, że gra zupełnie go pochłonęła. No ale przecież każdy z nas tak wygląda od czasu do czasu.
Tym samym proces, który nazywamy teleportacją jest w grach niemal natychmiastowy i właściwie niezauważalny. Warto też zaznaczyć, że w przeciwieństwie do innych mediów, gry komputerowe oferują nam wielość rozwiązań jednego problemu - możemy pójść w lewo albo w prawo, korzystać z noża lub pistoletu - podczas gdy postaci w filmach i książkach podążają jedną, dużo wcześniej wyznaczoną ścieżką. Jeżeli już na samym początku podejmujemy tak liczne decyzje i mamy tak duży wpływ na to, co dzieje się na ekranie, odczuwamy niezwykłą przyjemność z faktu posiadania tak rozległej władzy. Niemniej jednak istnieją pewne ograniczenia, przez co niektóre gry uznamy za niesamowicie grywalne, a inne za okropne niewypały. Wewnętrzna tożsamość gracza zależy więc nie tylko od wzmożonej immersji, ergodyczności i procesu teleportacji, ale również od płynności mechaniki, która nie wybija nas ze skupienia i nie wyrywa nas ze świata gry. Zagrożeniem dla niej są wszelkie bugi, zawieszenia systemu, elementy niezgodne z konwencją, w jakiej utrzymana jest gra. To wszystko sprawia, że tracimy tożsamość wewnętrzną i powracamy do zewnętrznej, przypominając sobie jednocześnie że obcujemy z tekstem kultury. Pytanie tylko, na ile gracze mają tego świadomość?
Te wszystkie przejawy działalności fanowskiej świadczą o tym, że gracze nie ograniczają się wyłącznie do kupowania i przechodzenia gier. Zanika równocześnie w ten sposób stereotyp gracza jako osoby zamkniętej w sobie, nieśmiałej, nieatrakcyjnej lub zwyczajnie nudnej, spędzającej za dużo czasu przed ekranem monitora, najczęściej kojarzonej z postacią samotnego trzydziestolatka mieszkającego z rodzicami, znanego też jako nerd czy geek. Tymczasem zauważam ostatnio coś wręcz przeciwnego. Oczywiście nadal przeważa u nas nastoletni odbiorca, przeważnie uzależniony finansowo od rodziców czy dziadków. Zachodni stereotyp nijak ma się do rozwydrzonych gimnazjalistów, których pokazuje się nam w mediach i jakich możemy spotkać w centrach handlowych. Z drugiej strony pojawia się tendencja poszerzania grupy odbiorców. Chociażby reklamy PlayStation 3 przekonują nas, że konsola może być luksusowym sprzętem elektronicznym dla całej rodziny. Chyba zgodzicie się, że nie każdego nastolatka stać na kupno najmłodszej maszynki Sony z kieszonkowego. Z drugiej strony trudno nazwać graczem kogoś, kto spędza przy konsoli mało czasu w weekend, w dodatku nieregularnie, traktując to wyłącznie jako drogą, nowoczesną rozrywkę. Jak myślicie?
Na PC moim zdaniem łatwiej się uspołecznić, gry sieciowe są lepiej wspomagane, a i same komputery są popularniejsze od konsol. Tworzą się zatem klany, grupy regularnie grające ze sobą oraz liczne platformy ułatwiające komunikację. Dzisiejszy gracz wie, że jest członkiem olbrzymiej grupy odbiorców o podobnych upodobaniach. W tym przeświadczeniu utrzymują go również producenci, wydając chociażby różne edycje kolekcjonerskie oraz tworząc kolejne miejsca, w jakich można umieszczać swoje pliki stworzone w grach. Tożsamość gracza jest coraz częściej podkreślana, rozwijana znacznie bardziej niż dzisiejszego miłośnika kina czy literatury. Oczywiście wynika to z komercyjnego charakteru każdego tytułu. Gadżety, dodatki, bogate wydania, DLC, książki, czasopisma - to wszystko nastawione jest na poszerzanie grona odbiorców i wzbudzanie w nich pewnej indywidualności, kreowanie nowych potrzeb wynikających z chęci podkreślania swej tożsamości.
Jeszcze do niedawna gracze mogli uznawać się za subkulturę, choć w przeciwieństwie do innych nie posiadali określonego kanonu ubioru, światopoglądu, muzyki oraz idoli. Różnili się jednak znacznie od nie-graczy. Dziś graczem może być każdy - posiadacz komputera, konsoli czy nawet telefonu komórkowego. Poszerzył się znacznie przedział wiekowy, gdyż przy jednej grze mogą bawić się dzieci, ich rodzice, a nawet dziadkowie (serio, moja babcia też ma ulubioną grę). Czy to dobrze? Z perspektywy wydawców i producentów na pewno tak. Ale czy my, prawdziwi gracze, odkładający na półkę dziesiątki ukończonych pozycji, znający się na historii cyberrozrywki, nieściągający piratów, czytający dużo o branży i czynnie uczestniczący w społeczności, naprawdę potrzebujemy takich zapewnień o naszej wyjątkowości względem osób niegrających? Wydaj mi się, że nie.
Skoro znamy już, jak to nazywam, "zewnętrzną" tożsamość gracza, pora zająć się czymś nieco bardziej skomplikowanym. Mianowicie czy zastanawiało Was kiedyś, dlaczego podczas gry często komentujemy to, co się dzieje, mówiąc w pierwszej osobie liczby pojedynczej? Np. "nie mogę tam wskoczyć", "jak tu wbiegam, to mnie zabijają" lub "zaraz im pokażę"? Z reguły widzimy na ekranie wirtualną postać, ale traktujemy ją podczas rozgrywki jakby była nami. Czy dzieje się to świadomie, czy raczej jest wynikiem przypadku? W momencie gdy gramy, przenosimy przecież całą swą uwagę na to, co dzieje się w świecie gry i na własne poczynania. Jednocześnie obarczamy avatara naszą tożsamością, bo zwykle to my skaczemy, strzelamy, wydajemy rozkazy i wykonujemy uniki. Nasze działania spoza gry (wciskanie klawiszy na klawiaturze, sterowanie gałką pada czy korzystanie z dowolnego interfejsu harware'owego) przenoszą się do niej i są przemieniane na poczynania sterowalnej postaci. Ale przecież nikt nie mówi: "o, zginęła mi postać" albo "ups, Lara zleciała". Wszystko, co ma miejsce na ekranie, natychmiast wywołuje u nas reakcję tożsamą z reakcją, jaką mógłby wykazać bohater gry. Gracz bowiem natychmiast utożsamia się ze swoją postacią i przekłada jej doświadczenia na swoje własne.
Producenci gier znacznie to ułatwiają, wystarczy wspomnieć kontrolery z funkcją wibracji, stopniowe eliminowanie widocznego interfejsu na ekranie oraz akcesoria przypominające te ze świata gry (kontroler w kształcie piły mechanicznej to chyba najlepszy przykład). Można zatem zaryzykować stwierdzenie, iż w przypadku gier komputerowych zjawisko immersji jest dalece silniejsze niż w innych mediach. W dodatku to nasze decyzje mają wpływ na przebieg akcji. Inaczej niż w przypadku literatury czy filmu, nie jesteśmy tylko biernymi świadkami zdarzeń, ale czynnie w nich uczestniczymy. Dzięki ergodyczności nasze zachowanie i dokonywane wybory mogą za każdym razem dać odmienny rezultat (różne zakończenia, odblokowanie innych umiejętności itd.) a prowadzony przez nas avatar, najczęściej w grach cRPG, zaczyna przypominać nas. To dodatkowo wzmaga wrażenie uczestnictwa w zdarzeniach mających miejsce w świecie gry.
Kolejny aspekt to obciążanie gracza odpowiedzialnością już w momencie kupna danego tytułu. Napisy na opakowaniach jasno stwierdzają:"przeżyj", "walcz", "zostań zwycięzcą". Te określenia wyraźnie zaznaczają konieczność obecności kogoś, kto przeprowadzi bohatera od początku do końca historii. W momencie gdy przestajemy działać, gra się zatrzymuje i albo giniemy, przez co rozgrywka natychmiast się kończy, lub stoimy w miejscu a wokół wszystko zastyga (Manovich). Rozgrywka polega na naszym uczestnictwie, bez niego gra traci sens. Dlatego też tak chętnie utożsamiamy się z jej światem i bohaterami, co prawda przyjmujemy ich wygląd i umiejętności, ale dajemy własny spryt, pomysłowość i refleks. Stąd nasze pełne zaangażowanie, wywołujące tak dziwaczne, gdy wyjmie się je z kontekstu, stwierdzenia w stylu: "no nie, znowu zginąłem".
Tym samym proces, który nazywamy teleportacją jest w grach niemal natychmiastowy i właściwie niezauważalny. Warto też zaznaczyć, że w przeciwieństwie do innych mediów, gry komputerowe oferują nam wielość rozwiązań jednego problemu - możemy pójść w lewo albo w prawo, korzystać z noża lub pistoletu - podczas gdy postaci w filmach i książkach podążają jedną, dużo wcześniej wyznaczoną ścieżką. Jeżeli już na samym początku podejmujemy tak liczne decyzje i mamy tak duży wpływ na to, co dzieje się na ekranie, odczuwamy niezwykłą przyjemność z faktu posiadania tak rozległej władzy. Niemniej jednak istnieją pewne ograniczenia, przez co niektóre gry uznamy za niesamowicie grywalne, a inne za okropne niewypały. Wewnętrzna tożsamość gracza zależy więc nie tylko od wzmożonej immersji, ergodyczności i procesu teleportacji, ale również od płynności mechaniki, która nie wybija nas ze skupienia i nie wyrywa nas ze świata gry. Zagrożeniem dla niej są wszelkie bugi, zawieszenia systemu, elementy niezgodne z konwencją, w jakiej utrzymana jest gra. To wszystko sprawia, że tracimy tożsamość wewnętrzną i powracamy do zewnętrznej, przypominając sobie jednocześnie że obcujemy z tekstem kultury. Pytanie tylko, na ile gracze mają tego świadomość?
Komentarze
Dodaj Komentarz (9)
-
esperanza dnia styczeń 20 2012 12:48:50
Wydaje mi się, że to co się dzieje z "subkulturą" graczy jest analogiczne do tego co się stało gdzieś pod koniec lat osiemdziesiątych z tzw. geekami czy nerdami w Stanach - rozpłynięcie w mainstreamie. Tak jak nie widzi się już od dawna nic dziwacznego w zbieraniu figurek Jedi czy nauce klingońskiego, tak samo granie staje się po prostu kolejną "społecznie usankcjonowaną" formą rozrywki, niezależnie od stopnia zaangażowania. -
Louis dnia styczeń 14 2012 15:27:35
Powiedzmy, że sformułowanie "prawdziwi gracze" odnosi się raczej do hardcorów, grających dużo i z zaangażowaniem. Rzeczywiście to "prawdziwi" może się różnie kojarzyć, ale nie oznacza, że dyskryminuję tych, którzy grają rzadko. -
New_One dnia styczeń 14 2012 15:21:28
Aha... zapomniałbym! I bardzo często zdarza mi się np. śmiać ze swojego avatara albo denerwować na niego, nawet, kiedy fabuła gry wydaje mi się interesująca. Choćby w wypadku aporii, ale nie tylko. -
New_One dnia styczeń 14 2012 15:19:32
Ja też mam jednak wątpliwości... Szczerze powiedziawszy, jest parę filmów, książek, piosenek czy wierszy, w których znacznie bardziej utożsamiałem się z bohaterem/podmiotem lirycznym niż w wielu grach. I mam tu na myśli pełne utożsamienie, przynajmniej w kilku wypadkach. Tak, jakby ktoś opowiadał moją historię (jeśli nie aktualną, to traktuję to jako retrospekcję, wspomnienie), jakby ktoś wszedł w moją głowę. I reaguję na bieżąco, czasem wręcz fizjologicznie (dreszcze, pot, łzy etc.). Tymczasem przy wielu grach takich objawów nie mam. Dlatego nie tyle sądzę, że ta immersja jest "silniejsza", co zwyczajnie "inna", choć przez długi czas myślałem podobnymi kategoriami, jak Ty.
Inne zastrzeżenie mam do kwestii "prawdziwych graczy". Zakładając, że pisałeś serio, to tak postawiona sprawa mi się nie podoba. Ktoś, kto grać nie lubi, ale gra jest graczem. Podobnie ktoś, kto grać lubi, ale nie gra z różnych powodów zbyt często, także jest graczem. Tu podpisuję się pod słowami Karfeina. -
kycha dnia styczeń 09 2012 03:24:21
Gram bardzo rzadko, ale gdy już to czynię, to reaguję różnie. Czasem mówię: ale "przypierdzielil"(mój zwdonik), a czasem: ale "pocisnęłam"(ja), więc u mnie bynajmniej, nie ma na to reaguły. A co do intensywności immersji w zależności od medium, muszę przyznać, że nadal mam wątpliwości...;) -
Karfein dnia styczeń 08 2012 14:54:17
@Maruda007 - poszerzyłbym do "każdego, kto gra".
Kierowca jeżdżący autem raz na tydzień, który dodatkowo nienawidzi prowadzić pojazdu, też jest kierowcą ;) -
Szprot dnia styczeń 08 2012 14:27:39
haha ten grubiutki zawodnik z 7 jest dobry
:D -
Dosiak dnia styczeń 08 2012 12:20:28
Na pewno utożsamiam się z niektórymi bohaterami aż za bardzo. Nie tylko mówię, że zginęłam, ale potrafię kierować jakieś komentarze do innych postaci "Np. daj mi tę apteczkę szybciej!".
Mianem gracza możemy określić coraz większą grupę osób, myślę, że będzie się ona sukcesywnie powiększać :) -
Maruda007 dnia styczeń 07 2012 20:26:24
Widać, że wielka jest ma nieświadomość. Ja sobie gram, i nie zdaję sobie sprawy z wielu rzeczy. Między innymi jaki jest moja mina, ale prawdopodobnie taka sama;) Myślę, że graczem można nazwać każdego, kto po prostu gra bo lubi.
Seria Trainz to seria z tradycjami. Obok niej na przestrzeni lat pojawiło się jeszcze mnóstwo innych pozycji, w których główną atrakcją była jazda pociąg...
Dodano 13.05.2012 przez Qer Datura
Dodano 11.05.2012 przez Karfein Angry Birds Rio
Dodano 09.05.2012 przez Finka Angry Birds
Dodano 07.05.2012 przez Finka
Trzeba mi szybko zabrać się za te robienie gier. Mam pomysł na grę, gdzie kierujemy zwierzętami. Co prawda, nieco inaczej to widziałem, ale fakt faktem, że p...
Dodano 26.04.2012 przez Nakata DIRT Showdown
Dodano 18.04.2012 przez Nakata Assassin's Creed III
Dodano 27.03.2012 przez Riff Pid
Dodano 21.03.2012 przez Nakata
Prototype 2
Dodano 06.03.2012 przez Siwy [PLAY] The Darkness II
Dodano 05.02.2012 przez Siwy [PLAY]
Dodano 06.03.2012 przez Siwy [PLAY] The Darkness II
Dodano 05.02.2012 przez Siwy [PLAY]
- Trailer
- Trailer
- Trailer
- Dodatki
- Trailer
- Dodatki
- 08:05 - 17/05/2012
- 22:40 - 16/05/2012
- 16:06 - 16/05/2012
- 09:30 - 16/05/2012
- 07:34 - 16/05/2012
- 19:30 - 15/05/2012
